กระต่ายจอมกระโดด

posted on 28 Dec 2010 13:06 by fatb0y
เมื่อหลายสิบปีก่อนยังกระต่ายตัวหนึ่ง มันได้รับพรวิเศษ ให้สามารถกระโดดข้ามกาลเวลาได้ มันดีใจ กระโดดโลดเต้น ป่าวประกาศไปทั่วว่าตนเองพิเศษกว่าคนอื่น ต่อมาสรรพสัตว์ต่างก็เดินทางมาการกระต่ายเพื่อขอให้ช่วยกลับไปแก้ไขอดีตให้ กระต่ายน้อยกระโดดกลับไป 1 ครั้ง 2 ครั้ง 3 ครั้ง จนนับไม่ถ้วน ขณะเดียวกันสิ่งต่างๆ รอบตัวกระต่ายน้อยก็เริ่มเปลี่ยนไป ทีละเล็กละน้อย จนกระทั่งกระต่ายน้อยสังเกตุเห็น
 
กระต่ายน้อยตัดสินใจหลีกหนีจากทุกคนที่่รู้จักและคุ้นเคย ทว่ามันก็ยังถูกตามตัว จนกระทั่งกลายเป็นตามล่า ในที่สุดกระต่ายน้อยก็เลือกที่จะกระโดดหนีไป ไปอยู่ในที่ที่ทุกคนไม่รู้จัก มันย้อนเวลา มันไปอนาคต มันไปทุกที่ แต่ไม่มีที่ไหนถูกเรียกว่าบ้าน
 
นี่เป็นเรื่องเล่าของกระต่ายตัวนี้ ผู้ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ห่างจากบ้าน พ่อ แม่ พี่ น้อง หลายยุคหลายสมัย...
 
กลางเมืองใหญ่ในโลกอนาคต โลกที่ทุกคนไม่สื่อสารกันด้วยวาจา มนุษย์ส่วนมากติดต่อสื่อสารผ่านคลื่นไฟฟ้า ที่จะส่งจากสมองคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง แต่ก็ยังมีคนกลุ่มน้อยที่ยากจนและหัวโบราณ ยังคงสื่อสารกันด้วยการพูดคุยปกติ พวกเขาถูกมองเป็นพวกนอกคอก และเป็นชนชั้นที่ไม่มีใครอยากคบค้าสมาคมด้วย 
 
กระต่ายน้อยเดินเล่นไปตามถนนที่ผู้คนแออัด การเป็นกระต่ายแม้จะดึงดูดสายตาผู้คนแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
 
"ขอโทษครับ" กระต่ายน้อยทักคนขายฮอตดอกริมทาง "ไอ้นี่ขายยังไง"
คนขายฮอตดอก มองกระต่ายน้อยด้วยความฉงน แต่ทว่าตนลืมวิธีที่จะพูดด้วยวิธีปกติไปแล้ว จึงทำได้แต่ใช้ภาษากาย และโบกไม้โบกมือเป็นจำนวนราคา
"ขอโทษครับ ผมไม่เข้าใจ" กระต่ายน้อยสิ้นหวัง มันกระโดดข้ามกาลเวลามาซึ่งใช้พลังงาน และทำให้หิวมาก
 
กระต่ายเดินคอตกและจากไป แม้พ่อค้าจะพยายามเรียกสักเท่าไหร่ เจ้ากระต่ายก็ไม่สามารถเข้าใจและได้ยินได้
 
พลบค่ำ กระต่ายน้อยที่อิดโรย พบตัวเองอยู่ในตรอกแคบๆ และดูสกปรก มันคิดว่ายังไงวันนี้คงได้คุ้ยขยะอีกเป็นแน่ มันเิดินตรงไปยังกองขยะ และเริ่มสำรวจกองขยะที่ส่งกลิ่นคลุ้งนี้
 
จู่ๆ กองขยะก็เคลื่อนไหว กระต่ายน้อยตกใจกระโดดถอยหลัง บางสิ่งหรือบางอย่างโผล่ออกมาจากกองขยะ กระต่ายน้อยตั้งใจจะกระโดดข้ามเวลาหนี แต่เรี่ยวแรงที่เหลือน้อยทำให้มันทำได้แค่กระโดดสั้นๆ ไปข้างหลังเท่านั้น
 
"ว่าไง" เสียงของชายจรจัดดังออกจากปากที่ปกคลุมด้วยเคลายาวสีดำหยิก
 
เจ้ากระต่ายยังคงช็อกอยู่...
 
"อ้าว นายเป็นกระต่ายนี่" ชายจรจัดดูแปลกใจ "แต่ว่าตัวใหญ่ไปหน่อยรึเปล่า"
 
กระต่ายน้อยพยายามตั้งสติที่กระเจิง
 
"หิวหรือเปล่า" ชายจรจัดชูขนมปังที่ถูกกัดเหลือครึ่ง
 
กระต่ายน้อยหายใจเป็นปกติ 
 
"คือ..." กระต่ายออกปาก ทำให้ชายจรจัดฉงนมากยิ่งขึ้น "ผมกำลังหลงทาง และหิวมากด้วยครับ"
 
"ว้าว..." ชายจรจัดกระโดดออกจากถังขยะ "นายพูดได้ด้วย... พวกเราดูสิ ตรงนี้มีกระต่ายพูดได้ด้วย" สิ้นเสียง ก็มีคนแต่งตัวโทรมๆ อีกหลายคนโผล่ออกมาจากกล่อง จากถังขยะ หรือตามมุมตึกที่มืดสนิท 
 
กลุ่มคนเหล่านี้ประกอบไปด้วยชายหญิงทุกเพศทุกวัย ซึ่งล้วนแต่แต่งตัวปอนๆ กันทั้งนั้น
 
"สวัสดี" กระต่ายโบกมือทักทายอย่างเหนียมอาย...
 
(จบตอนแรก ผู้เขียนเหนื่อยชีวิตเหลือเกิน)

Comment

Comment:

Tweet